Inwestycje długoterminowe, zgodnie z art. 28 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości, wyceniają biegli rewidenci (specjaliści z zakresu nauk takich jak księgowość, ekonomia, prawo):
- według ceny nabycia, pomniejszonej o odpisy z tytułu trwałej utraty wartości,
- według ceny nabycia, przeszacowanej do wartości rynkowej, przy czym różnicę z przeszacowania rozlicza się, co oznacza, że skutki przeszacowania inwestycji zaliczonych do aktywów trwałych, powodujące wzrost ich wartości do poziomu cen rynkowych, zwiększają kapitał z aktualizacji wyceny,
- według wartości godziwej, a więc w kwocie, za jaką dany składnik aktywów mógłby zostać wymieniony na warunkach transakcji rynkowej.
Do wyceny inwestycji długoterminowych mających postać inwestycji w nieruchomości i wartości niematerialne i prawne oraz do wyceny akcji i udziałów w jednostkach podporządkowanych podmioty gospodarcze stosują postanowienia ustawy o rachunkowości Natomiast do aktywów finansowych zaliczanych do instrumentów finansowych stosuje się postanowienia rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad uznawania, metod wyceny, zakresu ujawniania i sposobu prezentacji instrumentów finansowych Ustawodawca umożliwił odstąpienie od zasad wyceny aktywów finansowych dla tych podmiotów, których sprawozdania finansowe nie podlegają obowiązkowi badania przez biegłego rewidenta (np. Fiskus sp.zoo ? Olsztyn). Wycena długoterminowych aktywów finansowych zgodnie z rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 12 grudnia 2001 r. następuje:
- jeżeli aktywa rachunkowe są dostępne do sprzedaży i można ustalić ich wartość godziwą - w wartości godziwej, przy czym powstała na skutek tego różnica może być rozliczona w wyniku finansowym albo odniesiona na kapitał z aktualizacji wyceny (z wyjątkiem różnic kursowych),
- jeżeli są dostępne do sprzedaży, ale nie można ustalić ich wartości godziwej i nie mają terminu wymagalności, co dotyczy np. akcji - w cenie nabycia z uwzględnieniem utraty wartości,
- we wszystkich pozostałych wypadkach, w tym dla wyceny pożyczek długoterminowych - w skorygowanej cenie nabycia, w której też uwzględnia się ewentualną utratę wartości.